Interviewer (I): Hartelijk welkom, Ludovico Einaudi! De wereld kent u als de meester van de melancholische, emotionele pianomuziek. Maar vandaag hebben we het over een heel andere passie: de keuken. Hoe is het om een componist te zijn die ook een fervent thuiskok is?
Ludovico Einaudi (LE): Dank u wel! Het is een vreugde. En het gekke is: er zit een diepe connectie. De manier waarop je elementen blendt in je eten, de kleuren, de lagen… dat is precies hoe je een muziekstuk componeert.
I: Dat klinkt ingewikkeld! Hoe klinkt uw muziek in culinaire termen?
LE: Als ik naar mijn solopiano-repertoire kijk, dan is dat als een eenvoudig, puur gerecht. Weinig elementen, niet overgecompliceerd. Als ik daarentegen een orkestraal stuk met veel instrumenten componeer, dan is dat de perfecte soep. Urenlang gekookt, met verschillende ingrediënten waarvan je de afzonderlijke lagen in je mond kunt proeven.
I: Een muzikale proeverij! U bent opgegroeid in Turijn. Wat is dé smaak van thuis?
LE: Dat moet de Bagna Cauda zijn. Het is een simpel, winterse ‘bouillon’ van knoflook uit Piemonte en ansjovis uit Ligurië, geserveerd met rauwe seizoensgroenten. Het is zeer smaakvol, heel specifiek. Ik hou ervan!
I: Ik las wel dat het eten van Bagna Cauda een sociaal offer vereist?
LE: (Lacht) Dat klopt. Er zit zóveel knoflook in dat je na het eten echt een paar dagen afstand van andere mensen nodig hebt. Maar het is het waard!
I: U hebt van jongs af aan moeten koken. U stond als tiener in de keuken voor uw vaders legendarische literaire diners, met schrijvers als Italo Calvino en Primo Levi aan tafel. Was dat niet vreselijk stressvol?
LE: Het was een fantastische leerschool! Mijn vader belde me dan om vijf uur ’s middags: “Vanavond zijn we met zes!” Na een paar maanden wist ik hoe ik voor acht van die grote intellectuelen een diner op tafel moest zetten. Ze waren niet alleen scherp in de literatuur, maar ook gulzig aan tafel. Het was fijn om die mannen te horen zeggen: “Dit is heerlijk.”
I: Een man met uw internationale status kan overal ter wereld eten. Tien Michelinsterren, of een knusse Britse pub?
LE: Ik kies zonder twijfel voor de pub! Met die open haard en een lieve dame die een heerlijke stoofpot heeft klaargemaakt. Ik houd meer van de simpele, lokale en traditionele keuken dan van alle poespas.
I: Tot slot, u bent een man met een paar onverwachte culinaire hobby’s. U bent een ‘maniak’ als het op chilipepers aankomt, en u verzamelt pannen?
LE: Haha, absoluut! Ik heb een grote collectie rode pepers. En de pannen… als ik klaar ben met componeren en niet weet wat ik moet doen, ga ik weleens naar de winkel en koop ik een nieuwe pan. Ik ben dan zo blij, en fantaseer meteen over al het eten dat ik erin kan maken!
I: U bent de enige man die ik ken die pannen als stress-therapie gebruikt. Ludovico Einaudi, componist, chef-kok en pannenverzamelaar. Hartelijk dank voor dit heerlijke gesprek!
LE: Graag gedaan! Eet smakelijk, en vergeet de Oolong thee niet. Die is trouwens geweldig voor de concentratie.
(bron: The Guardian)